Instrukcja instalacji reduktora przepływomierza elektromagnetycznego: prędkość, proste odcinki, pełna rura i uziemienie

Instalacja reduktora przepływomierza elektromagnetycznego: Praktyczny przewodnik

Linia DN200, przepływomierz elektromagnetyczny DN100 i dwa zespawane na miejscu reduktory wyglądają jak ukończona praca. Tygodnie później odczyt skacze, punkt zerowy dryfuje, a niskie przepływy przestają odpowiadać zapisom partii. Sam reduktor rzadko jest przyczyną. Przyczynami awarii są profil przepływu, który nigdy się nie odzyskał, rura, która nie jest pełna, i uziemienie, które nigdy nie zostało wyrównane.

Wniosek: oblicz prędkość, wybierz koncentryczny stożkowy reduktor, zachowaj wystarczającą prostą rurę, zapewnij pełną rurę, połącz wszystkie potencjały, zamontuj miernik na końcu. Tutaj D to średnica wewnętrzna rury miernika, a nie rury procesowej.

1. Najpierw prędkość, potem reduktor

Średnica powinna być obliczona wstecz na podstawie natężenia przepływu, a nie skopiowana z rurociągu. Prędkość od 1 do 3 m/s przy normalnym przepływie jest komfortowa, praktyczne minimum to 0,3 m/s, a krótkie szczyty powinny pozostawać poniżej 10 m/s. Zawiesiny lepiej utrzymywać przy prędkości od 1 do 2 m/s, aby ograniczyć zużycie wykładziny. Użyj v = 4Q / (πD²) dla przypadków minimalnych, normalnych i maksymalnych.

• Preferuj mniejszą średnicę miernika; nadmiernie duży miernik wpada w strefę martwą.
• Ogranicz redukcję do dwóch stopni, np. DN200 do DN150 do DN100.
• Przelicz stratę ciśnienia i zużycie; mniejsza średnica oznacza większy spadek.

Najczęściej pomijane: parametr średnicy konwertera musi być średnicą rury, a zakres musi być przeliczony po każdej zmianie średnicy.

2. Domyślnie reduktory koncentryczne

Użyj koncentrycznego stożkowego reduktora wyrównanego z osią miernika, zwężającego się w górę strumienia i rozszerzającego w dół strumienia, z kątem zwężenia jednostronnego 7,5 stopnia lub mniej i długością około L ≥ 7,6 x (D duże - d małe). Bardziej strome kąty oddzielają przepływ od ściany i żadna długość w dół strumienia tego nie naprawi. Nagłe zwężenie lub rozszerzenie jest zabronione: przykręcenie DN200 bezpośrednio do korpusu DN100 lub wymuszenie średnicy za pomocą ekscentrycznej uszczelki jest błędem krytycznym. Reduktory ekscentryczne są dopuszczalne tylko tam, gdzie dokumentacja techniczna producenta na to zezwala.

3. Proste odcinki rur

Reduktor jest zakłóceniem; sekcja o równej średnicy między wylotem reduktora a kołnierzem miernika pozwala na odzyskanie profilu.

Zawory regulacyjne zawsze idą w dół strumienia. Tam, gdzie w górę strumienia zbiegają się reduktor, kolano i wylot pompy, zastosuj najsurowszy pojedynczy wymóg, a nie sumę ani średnią. Kondycjonery przepływu łagodzą, ale nigdy nie zastępują prostej rury w punktach rozliczeniowych.

4. Pełna rura i pozycja elektrod

Miernik mierzy indukowane napięcie w pełnym przewodzącym płynie, więc częściowo wypełniona rura lub spienione elektrody dają fałszywy odczyt.

• Linie poziome: elektrody na godzinie 3 i 9, nigdy na górze ani na dole (GB 50131-2013, 6.5.7).
• Linie pionowe: przepływ w górę (SH/T 3551-2024, 7.6.11); przepływ w dół pozostawia częściowo pustą rurę.
• Unikaj najwyższego poziomego odcinka i wolnych wylotów; dodaj zawór przeciwciśnieniowy.
• Nigdy nie instaluj na ssaniu pompy; ujemne ciśnienie podnosi wykładzinę. Odpowietrzaj punkty wysokie.

5. Kołnierze, uziemienie i okablowanie

Mechaniczne: kołnierze koncentryczne i wyrównane, śruby dokręcone po przekątnej, uszczelki wyśrodkowane, niezależne podpory po obu stronach, brak obciążenia rurociągu lub naprężeń termicznych na korpusie.

Elektryczne: obudowa, medium i kołnierze połączone do jednego potencjału. W przypadku rur wykładanych i uszczelek izolacyjnych zastosuj pierścienie uziemiające na obu końcach, dopasowując materiał elektrody i średnicę rury bez stopnia na reduktorze. Połącz rurę metalową plecionym miedzianym przewodem, utrzymuj niezależną rezystancję uziemienia na poziomie 10 omów lub mniej i nigdy nie dziel uziemienia z silnikami ani falownikami. Poprowadź kabel sygnałowy oddzielnie od kabla zasilającego, ekran uziemiony na jednym końcu.

6. Kolejność i uruchomienie

Prefabrykuj i zespawaj, zamontuj tymczasową tuleję zamiast miernika, przedmuchaj i przetestuj ciśnieniowo, a następnie zainstaluj czujnik. Nigdy nie spawaj z miernikiem w linii. Przed uruchomieniem potwierdź parametr średnicy, przeliczony zakres, kierunek przepływu zgodny ze strzałką na korpusie, napełnioną i odpowietrzoną linię, kalibrację zera z pełną rurą w spoczynku i kontrolę pustej rury.

7. Lista kontrolna odbioru

1. Prędkość 0,3 do 10 m/s, normalnie 1 do 3 m/s, sprawdzona strata ciśnienia.
2. Reduktor koncentryczny, kąt jednostronny 7,5 stopnia lub mniej.
3. Wylot reduktora do kołnierza miernika ≥ 5D (preferowane 10D), w dół strumienia ≥ 3D (preferowane 5D).
4. Zawór regulacyjny w dół strumienia; okucie w górę strumienia według najsurowszej wartości.
5. Pełna rura, elektrody na godzinie 3 i 9, z dala od punktów wysokich.
6. Pierścienie uziemiające na obu końcach, niezależne uziemienie 10 omów lub mniej.
7. Próba ciśnieniowa przed montażem miernika, niezależne podpory.
8. Średnica, zakres, kierunek, zero i kontrola pustej rury zatwierdzone.

Częste punkty przeróbek

Bezpośrednie połączenie kołnierzowe DN200 do DN100 powoduje nagłe zwężenie, boczny przepływ i błędy dwucyfrowe. Reduktor umieszczony tuż przy kołnierzu miernika wprowadza zakłócenie bezpośrednio do rury. Pojedynczy pierścień uziemiający daje skaczący sygnał i powolny dryf zera; niezmieniony parametr średnicy daje proporcjonalne przesunięcie w całym zakresie.

Normy: JB/T 9248-2015, GB 50131-2013, GB 50093-2013, SH/T 3551-2024, HG/T 20507-2014 i instrukcje producenta; wartości różnią się między nimi. Ostateczne decyzje zależą od dokumentacji projektowej i warunków na miejscu.